Christelijke identiteit in de zorg: wat merk je ervan?

Barmhart is een organisatie met een christelijke identiteit. Die zin roept bij mensen heel verschillende beelden op, dus het is goed om te zeggen wat wij er wel en niet mee bedoelen.

Wat wij er niet mee bedoelen: dat een jongere moet geloven, mee moet bidden of naar een kerk moet. Jongeren zijn welkom ongeacht hun achtergrond of overtuiging. Zorg is geen podium voor overtuiging, en een afhankelijke jongere is geen doelgroep voor bekering. Wie ergens woont omdat hij hulp nodig heeft, moet zich daar vrij kunnen voelen.

Wat wij er wel mee bedoelen zit in de naam. Het verhaal van de barmhartige Samaritaan gaat over iemand die stopt, terwijl anderen doorlopen. Die niet eerst vraagt wiens schuld het is, maar helpt. Die zorgt tot het weer gaat, en betaalt wat nodig is. Dat is onze maatstaf: onvoorwaardelijk beginnen bij de jongere die voor je staat.

Concreet merk je dat aan drie dingen. Wij lopen niet weg bij moeilijk gedrag; een jongere wordt bij ons niet weggestuurd omdat hij lastig is, tenzij de veiligheid van anderen dat echt vereist. Wij praten over jongeren zoals wij over onze eigen kinderen zouden praten, ook als zij er niet bij zijn. En wij houden vast aan hoop, ook als een jongere die zelf even kwijt is.

Voor onze medewerkers is die identiteit een drijfveer en een gedeeld doel: het maakt uit waarom je dit werk doet als het zwaar wordt. Voor jongeren is het vooral merkbaar in de toon: rustig, respectvol en zonder oordeel. Ruimte voor levensvragen is er wel, altijd op initiatief van de jongere zelf.