Een eerlijke kans na de jeugdzorg

Achttien worden is in Nederland een administratieve grens die zich gedraagt als een afgrond. Van de ene op de andere dag verandert de jongere in een volwassene die zelf zijn zorgverzekering regelt, zijn huur betaalt, zijn toeslagen aanvraagt en zijn afspraken nakomt. Voor een jongere met een stabiel gezin achter zich is dat al lastig. Voor een jongere die uit de jeugdzorg komt is het vaak te veel.

De cijfers zijn bekend: schulden, dakloosheid, uitval van school en werk komen onder deze groep fors vaker voor. Niet omdat zij minder kunnen, maar omdat zij het zonder achtervang moeten doen op het moment dat de hulp stopt.

Wij vinden dat een jongere na de jeugdzorg een eerlijke kans verdient. Dat betekent dat wij niet pas in de laatste maand beginnen over geld, wonen en werk, maar vanaf het begin. Een jongere die bij ons woont weet wat zijn inkomsten en uitgaven zijn, oefent met betalen en sparen, houdt zijn opleiding of werk vast met hulp van de job- en studiecoach, en heeft aan het eind van het traject een plek om naartoe te gaan.

Daarnaast werken wij aan wat eronder ligt. Achter uitval zit vaak trauma: verwaarlozing, geweld, breuken in vertrouwen. Praktische zelfstandigheid zonder verwerking houdt geen stand. Daarom lopen behandeling en dagelijkse begeleiding bij ons naast elkaar op, niet na elkaar.

Ten slotte laten wij een jongere niet los op zijn achttiende verjaardag. Wij bouwen af in plaats van af te kappen, en zorgen dat er iemand blijft die hij kan bellen. Dat is niet ingewikkeld. Het is wel het verschil.